Ik maak het impliciete expliciet.
Soms is iets er al, zonder dat echt duidelijk is.
Een idee dat nog niet helemaal scherp is.
Een richting die voor jou volkomen logisch voelt, maar die anderen niet begrijpen.
Een verschil van inzicht waar iedereen zorgvuldig omheen praat.
Of een gevoel waarvan je denkt: ik weet dat hier iets zit, maar ik krijg er nog geen woorden voor.
Daar kom ik graag bij zitten.
Ik luister. Stel vragen. Vraag door als iets nét te makkelijk klinkt. Leg bloot wat vanzelfsprekend leek, maar dat blijkbaar niet is. En geef terug wat ik hoor en zie.
Tot er taal ontstaat waarvan je denkt:
Ja. Dít is wat ik bedoel.
En waar een ander vervolgens ook iets mee kan.
Ik geloof niet zo in woorden die vóór het gesprek al vaststaan.
Wel in goed kijken. Luisteren. Doorvragen. Verschillen zichtbaar maken. Niet te snel denken dat we hetzelfde bedoelen omdat we toevallig hetzelfde woord gebruiken.
Want deze klinken prachtig:
Tot vijf mensen aan tafel er vijf verschillende dingen mee blijken te bedoelen.
Juist daar wordt het interessant.
Niet om uiteindelijk allemaal hetzelfde te moeten vinden. Wel om te weten wat er werkelijk op tafel ligt.
Dan kun je ergens mee verder.
Hoi, ik ben Yvonne.
Ik stel al meer dan twintig jaar vragen voor mijn werk.
Ooit vooral met een camera erbij. Inmiddels op allerlei plekken waar iets onderzocht, uitgesproken, aangescherpt of begrijpelijk gemaakt mag worden.
Ik hou van complexiteit, zolang we die niet ingewikkelder maken dan nodig. Van mensen die iets te vertellen hebben maar nog zoeken naar de juiste woorden. En van gesprekken waarin niet het snelste antwoord wint, maar waarin we lang genoeg blijven kijken om te ontdekken wat er werkelijk speelt.
Mijn favoriete moment? Als iemand midden in een gesprek ineens zegt:
“Ja. Wacht. Volgens mij is dít het.”
Daar doe ik het voor.